رجزگویان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رجزگویان .[ رَ ج َ ] (نف مرکب، ق مرکب ) صفت حالیه، در حال گفتن رجز. در حال خواندن شعر رجز : اشعریان به حضرت رسول آمدند شهقه زنان و رجزگویان بدین عبارت : غذاً نلقی الاحبه محمداً و حزبه . (از ترجمه ٔ تاریخ قم ص ٢٧٤).