رجعیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رجعیة. [ رِ عی ی َ ] (ع ص، اِ) رجوع به رُجعیّة شود. ◄ (ص نسبی ) آنکه به رجعت شخصی معتقد باشد. ◄ (اِخ ) از فِرَق غُلاة شیعه که میگفتند علی بن ابیطالب بر خواهد گشت و انتقام خود را از دشمنان خویش خواهد کشید. (خاندان نوبختی ص ٥٦). و رجوع به الملل و النحل ص ١٨ ضمیمه و تلبیس ابلیس ص ٢٤ و خطط ج ٤ ص ١٧٨ و البیان و التبیین ج ٢ ص ١٠٢ و ١٠٣ و ماده ٔ رجعت شود. ◄ (ص نسبی ) منسوب به رجعی (طلاق رجعی ). زنی که شوهر وی پس از طلاق بدو رجعت کرده باشد. رجوع به رجعت در این معنی و نیز حقوق مدنی تألیف سیدحسن امامی ج ٥ ص ٦٧ شود.
رجعیة. [ رُ عی ی َ ] (ع ص، اِ) ناقه ای که بفروشند و از بهای آن ناقه ٔ دیگری مانند آن بخرند. (از اقرب الموارد). راجعة. (اقرب الموارد). رجوع به راجعة شود.