رخنه گرفتن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رخنه گرفتن . [ رَ ن َ / ن ِ گ ِ رِ ت َ ] (مص مرکب ) بستن رخنه و سوراخ . بهم آوردن شکاف . ترمیم کردن خرابی و شکست . مرمت کردن شکاف و سوراخ : گل به گلشن بسکه از اشکم فراوان شد کلیم بلبل از گل رخنه ٔ دیوار بستان را گرفت . کلیم کاشانی (ازارمغان آصفی ). بستم دهان خصم به نرمی در این چمن این رخنه را به پنبه گرفتم چو راه گوش . مفید (از آنندراج ).