رشته تافتن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رشته تافتن . [ رِ ت َ / ت ِ ت َ ] (مص مرکب ) تابیدن نخ و رشته . تافتن طناب و ریسمان : سر رشته را آن کسی یافته که این رشته ها را به هم تافته . نظامی . تافت جهان رشته ٔ صبح از سپهر دوخت بسی جبه ٔ مسکین ز مهر. امیرخسرو.