رضی‌الدین آرتیمانی | رباعیات | رباعی شماره ۸۲

آنانکه جمال غیب دیدند همه رفتند و به عیش آرمیدند همه یک حرف ز مدعا نگفتند بکس با آنگه به مدعی رسیدند همه