رضی‌الدین آرتیمانی | غزلیات | غزل شماره ۳

آنچنان داده عشق جوش مرا که ز سر رفته عقل و هوش مرا عقل کلی شده فراموشم بسکه مالیده عشق گوش مرا نه چنانم ز مستی دوشین که کشیدن توان به دوش مرا در خروشم ز شور چون دریا نتوان ساختن خموش مرا عاقبت می‌پرستی تو رضی می‌فروشد به می‌فروش مرا