رضی‌الدین آرتیمانی | غزلیات | غزل شماره ۴۷

مرا چگونه نباشد حضور عیش و فراغ که زخم بر سر زخم است و داغ بر سر داغ مرا چنانکه منم بینی و نگوئی هیچ ازین تغافل جانسوز سخت داغم داغ اگر جگر جگر و دل دلم خورد، شاید که پیش آن گل رعنا، یکیست بلبل و زاغ ملاف هیچ بر عاشقانش از خورشید به آفتاب پرستان چه دم زنی ز چراغ نسیم وصل پریشان و بی‌دماغم کرد نساخت گلخنیان را هوای گلشن داغ کسش نیافت نشان آنکه از تو یافت نشان کسش نیافت سراغ آنکه از تو یافت سراغ دگر بسان رضی عاشقی نخواهی یافت بگردی ار همه ویرانه جهان به چراغ