رعامی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رعامی . [ رُ ما ] (ع اِ) درختی است . (از منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ فزونی جگر. (منتهی الارب ) (از آنندراج ). زیادت کبد. (یادداشت مؤلف ) (از اقرب الموارد).
رعامی . [ رُ ] (اِخ ) عامربن محمدبن حسن رعامی . او راست : الروض الحسن فی اخبار مولانا صاحب السعادة حسن، فی ایام ولایته باقلیم الیمن (تألیف بین سال ٩٨٨ و ٩٩٢ هَ . ق .) چ لیدن ١٨٣٨ م . (از معجم المطبوعات مصر ج ١).