رغبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رغبی . [ رَ با] (ع مص ) مصدر به معنی رَغَب . (ناظم الاطباء). زاری نمودن بسوی کسی یا آن سؤال است به خواری و مذلت . (منتهی الارب ). ◄ مزیت نهادن خود را بر دیگری : رغب بنفسه عنه . (منتهی الارب ). رجوع به رغب شود.
رغبی . [ رُ با ] (ع مص ) مصدر به معنی رَغَب . (ناظم الاطباء). رجوع به رغب شود.