رغن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رغن . [ رَ ] (ع مص ) گوش دادن به کسی و قبول کردن آن را.(ناظم الاطباء). گوش دادن و قبول کردن سخن . (منتهی الارب ). ◄ خوردن و نوشیدن در ناز و نعمت . ◄ طمع کردن در چیزی، گویند: رغن الی الصلح ؛ یعنی میل کرد بدان . (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ).
رغن . [ رَ غ َن ْ ن َ ] (ع حرف )لغتی است در لَعَل َّ. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ).