رقیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رقیت . [ رِق ْ قی ی َ ] (از ع، اِمص ) بندگی و غلامی و عبودیت . (ناظم الاطباء). بندگی کردن و غلامی نمودن . (غیاث اللغات ). بندگی . غلامی . عبودیت . در عربی بدین معنی رِق ّ آمده است . (فرهنگ فارسی معین ) : کیست مولی آنکه آزادت کند بند رقیت ز پایت برکند. مولوی .