رقیقه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رقیقه . [ رَ قی ق َ / ق ِ ] (ع ص، اِ) هر چیزی که تنکی و نازکی و رقت داشته باشد. ضد غلیظه . (ناظم الاطباء): مایعات رقیقه ؛ آشامیدنیهای آبکی . (فرهنگ فارسی معین ). ◄ (اصطلاح عرفانی ) واسطه ٔلطیفه ٔ روحانی که امداد و فیوضات واصل از حق به خلق است که آن را رقیقه ٔ نزول نامند. (فرهنگ فارسی معین ). لطیفه ای است روحانی . (از کشاف اصطلاحات الفنون ).