رنج بردار

رنج بردار. [ رَ ب ُ ] (نف مرکب ) رنج برنده . متحمل رنج و مشقت . زحمت کش . آنچه یا آنکه رنج و تعب را بردبار باشد : به دانش بود بیگمان زنده مرد خنک رنج بردار پاینده مرد. فردوسی . بدان تا تن رنج بردارشان بیاساید از جنگ و پیکارشان . فردوسی . کجا آن حکیمان و دانندگان همان رنج بردار خوانندگان . فردوسی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی