رنج برده

رنج برده . [ رَ ب ُ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) مشقت و محنت دیده . زحمت کشیده . صدمه و آسیب دیده . سختی و تعب آزموده : چنین گفت رستم که ای مهتران جهان دیده و رنج برده سران . فردوسی . ♦ رنج نابرده ؛ زحمت نکشیده . مشقت و تعب ندیده . سختی و محنت نیازموده : چرا اسب در خوید بگذاشتی بر رنج نابرده برداشتی . فردوسی . ♦ نابرده رنج . رجوع به ترکیب قبل شود : به رنج اندر است ای خردمند گنج نیابد کسی گنج، نابرده رنج . فردوسی . نابرده رنج گنج میسر نمی شود مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد. سعدی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی