رنمة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رنمة. [رَ ن َ م َ ] (ع اِ) گیاهی است . (منتهی الارب ). نباتی است نازک و یا نوعی است از درخت و یا همان رَتَمة است . (از معجم متن اللغه ).
رنمة. [ رَم َ / رَ ن َ م َ ] (ع اِ) آواز نیکو. (منتهی الارب ). له رنمة حسنة؛ ای ترنم حسن . تقول : «نقرته بعنمة فانطقته برنمة». (از اقرب الموارد). رجوع به رَنَم شود.