رهبة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رهبة. [ رَ ب َ ] (اِخ ) جرجی ابراهیم .او راست : نزهة الطلب فی علم المغانی و الطرب، در ٢٢باب، و حواشی جامعی درباره ٔ موسیقی مصر و شام و بغداد بدان کتاب نوشته است . (از معجم المطبوعات مصر).
رهبة. [ رَ ب َ ] (ع اِ) ترس . (ناظم الاطباء) (دهار) : رهبة لا رغبة آن جماعت را در ترشیز بگذاشت . (تاریخ جهانگشای جوینی ). ◄ الرهبة فی الدعا؛ان تلقی کفیک فترفعهما الی الوجه . (ناظم الاطباء).
رهبة. [ رَ ب َ ] (ع مص ) رَهَب . (از اقرب الموارد) (از متن اللغة)(از ناظم الاطباء). ترسیدن . (ترجمان القرآن جرجانی چ دبیرسیاقی ص ٥٤) (منتهی الارب ) (آنندراج ) (دهار) (المصادر زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ). رجوع به رهب شود.