رهدن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رهدن . [ رَ دَ / رِ دِ / رُ دُ ] (ع ص ) مرد بددل و گول . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). احمق . (مهذب الاسماء). ◄ (اِ) رهدل . (ناظم الاطباء). ج، رَهادِن . (اقرب الموارد). مرغی است به مکه مانند گنجشک . (منتهی الارب ) (آنندراج ). رجوع به رهدل شود.