رهی معیری | غزلها - جلد اول | زندان خاک

با دل روشن در این ظلمت سرا افتاده‌ام نور مهتابم که در ویرانه‌ها افتاده‌ام سایه پرورد بهشتم از چه گشتم صید خاک؟ تیره بختی بین کجا بودم کجا افتاده‌ام جای در بستان سرای عشق می‌باید مرا عندلیبم از چه در ماتم سرا افتاده‌ام پایمال مردمم از نارسایی‌های بخت سبزه بی‌طالعم در زیر پا افتاده‌ام خار ناچیزم مرا در بوستان مقدار نیست اشک بی‌قدرم ز چشم آشنا افتاده‌ام تا کجا راحت پذیرم یا کجا یابم قرار؟ برگ خشکم در کف باد صبا افتاده‌ام بر من‌ای صاحبدلان رحمی که از غمهای عشق تا جدا افتاده‌ام از دل جدا افتاده‌ام لب فرو بستم رهی بی‌روی گلچین و امیر در فراق همنوایان از نوا افتاده‌ام