رهی معیری | غزلها - جلد دوم | ستاره خندان

بگوش همنفسان آتشین سرودم من فغان مرغ شبم یا نوای عودم من؟ مرا ز چشم قبول آسمان نمی‌افکند اگر چو اشک ز روشندلان نبودم من مخور فریب محبت که دوستداران را بروزگار سیه بختی آزمودم من به باغبانی بی‌حاصلم بخندای برق که لاله کاشتم و خار و خس درودم من نبود گوهر یکدانه‌ای در این دریا وگرنه چون صدف آغوش می‌گشودم من به آبروی قناعت قسم که روی نیاز به خاکپای فرومایگان نسودم من اگر چه رنگ شفق یافت دامنم از اشک همان ستاره خندان لبم که بودم من گیاه دشت جنون خرم از من است رهی که از سرشک روان رشک زنده رودم من بیاد فیضی و گلبانگ عاشقانه اوست اگر ترانه مستانه‌ای سرودم من