رهی معیری | غزلها - جلد دوم | لبخند صبحدم

گر شود آنروی روشن جلوه گر هنگام صبح پیش رخسارت کسی بر لب نیارد نام صبح از بنا گوش تو و زلف توام آمد بیاد چون دمید از پرده شب روی سیمین فام صبح نیمشب با گریه مستانه حالی داشتم تلخ شد عیش من از لبخند بی‌هنگام صبح حواب را بدرود کن کز سیمگون ساغر دمید پرتو می‌چون فروغ آفتاب از جام صبح شست و شو در چشمه خورشید کرد از آن سبب نور هستی بخش میبارد ز هفت اندام صبح گر ننوشیده است در خلوت نبید مشک بوی از چه آید هر نفس بوی بهشت از کام صبح؟ میدود هر سو گریبان چاک از بی‌طاقتی تا کجا آرام گیرد جان بی‌آرام صبح؟ معنی مرگ و حیات‌ای نفس کوته بین یکیست نیست فرقی بین آغاز شب و انجام صبح این منم کز ناله و زاری نیاسایم دمی ورنه آرامش پذیرد مرغ شب هنگام صبح جلوه من یک نفس چون صبح روشن بیش نیست در شکر خندی است فرجام من و فرجام صبح عمر کوتاهم رهی در شام تنهایی گذشت مردم و نشنیدم از خورشید رویی نام صبح