رهی معیری | چند قطعه | فتنه آذربایجان

فغان که آتش کین آشیان ما را سوخت به غیر ناله نخیزد نوایی از دهنی گسست رشته پیوند، یار دشمن خوی شکست حقه الفت، حریف حق شکنی جفای زاغ و زغن بین که از سیاه دلی به بلبلان نگذارند گوشه چمنی به تیره بختی ما شمع انجمن سوزد به هرکجا که حریفان کنند انجمنی بنای خانه بیداد واژگون گردد به دست تیر زنی یا به آه پیرزنی کسی که بد به وطن گفت بی‌وطن بادا که بر وطن نزند طعنه غیر بی‌وطنی اگر میانه و تبریز و اردبیل افتاد به دست غیر، چو گنجی به دست راهزنی به صبر کوش توای دل که حق رها نکند «چنین عزیز نگینی، به دست اهرمنی»