رواندن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رواندن . [ رَ دَ ] (مص ) راه بردن . به راه رفتن واداشتن . روانیدن : آن خدای که قادر است که ایشان را بر پاها برواند قادر است که در قیامت برو برد. (تفسیر ابوالفتوح رازی ). و رجوع به روانیدن شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رواندن . [ رَ دَ ] (مص ) راه بردن . به راه رفتن واداشتن . روانیدن : آن خدای که قادر است که ایشان را بر پاها برواند قادر است که در قیامت برو برد. (تفسیر ابوالفتوح رازی ). و رجوع به روانیدن شود.