روبع

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

روبع. [ رَ ب َ ] (ع ص ) ضعیف و فرومایه . (منتهی الارب ). ناتوان و پست . (از اقرب الموارد). ◄ ناقص الخلقة. (لسان العرب ) (از معجم متن اللغة).