روح

(رَ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- بوی خوش.<BR>۲- نشاط، آسایش.<BR>۳- مهربانی.<br>

(رَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- بوی خوش. ۲- نشاط، آسایش. ۳- مهربانی.

(رُ) [ ع. ] (اِ.) روان، جان. ؛ ~ کسی خبر نداشتن مطلقاً بی اطلاع بودن.

روح . (اِخ ) ابن عطأبن ابی میمونه ٔ بصری .محدث است و از پدرش روایت دارد. (از تاج العروس ).

روح . (اِخ ) ابن صالح همدانی . متوفی در ١٧١ هَ .ق . / ٧٨٧ م . در روزگار الهادی و آغاز روزگار هارون الرشید امارت موصل را داشت، سپس از طرف هارون بر صدقات بنی تغلب گماشته شد و سرانجام بدست آنان کشته گردید. (از اعلام زرکلی ج ١ ص ٣٢٨).

روح . (اِخ ) ابن یسار یا یساربن روح . نام یکی از صحابه است . (از قاموس الاعلام ترکی ). شاید همان روح بن سیار باشد. رجوع به روح بن سیار شود.

جان، روان امر، وحی فرشته، ملک صفا (متضاد: جسد، جسم، کالبد)

جان، وجدان، نفس، ذات، دل، باطن، ذهن، اندرون، درون روان، اید، اگو (ایگو)، خود، دیگر، سوپراگو، ابرمن، ضمیر، ضمیر آگاه، ضمیر ناخودآگاه شخصیت، خوی، شخصیت دوگانه، شوریدگی، ناخوشی دماغی خاطر، خیال، اثیر، فکر، ایده آگاهی اعصاب، وضعیت روحی و خلقی، حال، حوصله

فروهر، فروهر، روان، جان