روح نفسانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
روح نفسانی . [ ح ِ ن َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) مراد روح حیوانی است . (فرهنگ علوم عقلی ص ٢٨٢). آنچه از روح حیوانی بدماغ رسد کیفیتی دیگر پذیرد و این روح مفیض حس وحرکت میشود و قوت نفسانی بدان قائم باشد، و مراد ازاین روح، نفس ناطقه است چنانکه در کتب الهی مراد ازروح، نفس است . (از غیاث اللغات ) (از آنندراج ). روح نفسانی در دماغ باشد و از آنجای بواسطه ٔ اعصاب به اندامها درآید. و رجوع به روح (در اصطلاح طب قدیم ) و حکمت اشراق ص ١٦٥ و ١٦٦ و ٢٥٣ و ٢٥٤ و ٢٨٦ و ٢٨٧ شود.