روحانی شیرازی

روحانی شیرازی . [ ی ِ شی ] (اِخ ) میرزا علی بن میر عبدالوهاب یزدانی بن وصال شیرازی . بسال ١٢٥٧ هَ .ش . در شیراز بدنیا آمد. وی در ادب و خط و نقاشی ماهر بود. به بمبئی سفر کرد (١٢٨٨ هَ .ش .) و با نجفقلی میرزا در آن نواحی به سیاحت پرداخت و آنچه را دیده بود بعنوان «سفرنامه » نوشت . پس از آن بار دوم به هند رفت (١٢٩٧ هَ .ش .) و برگشت . او راست : نظم بینوایان ویکتور هوگو، و گلشن وصال در شرح خویشاوندان خود یعنی اولاد وصال . این اشعار از اوست : پنهان بزیر زلف چو رخسار میکنی روز مرا سیه چو شب تار میکنی شب عهد میکنی که دهی بوسه ام بروز چون روز یادت آورم انکار میکنی از هجر نقطه ٔ دهن خویشتن مرا سرگشته تا به چند چو پرگار میکنی ؟ و رجوع به آثار عجم فرصت شیرازی چ ١٣٤٥ ص ٣٦٤ و طرائق الحقایق و گلشن وصال صص ٥٢٠ - ٥٢٢ و ریحانة الادب ج ٢ ص ٩٧ و سخنوران نامی معاصر ج ٢ صص ١٣٩ - ١٤١ و الذریعه ذیل دیوان روحانی شیرازی و فرهنگ سخنوران شود.