روحی تبریزی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
روحی تبریزی . [ ی ِ ت َ ] (اِخ ) حکاک ماهری بود و گاهی طبع خود را بشعر می آزمود. این بیت از اوست : از نگاه غضب آلود تو شد معلومم که ز من گفته حدیثی بتو صاحب غرضی . (دانشمندان آذربایجان تألیف تربیت ص ١٦١ از مجمع الخواص ص ٢٧٦).