روز جستن

روز جستن . [ ج ُ ت َ ] (مص مرکب ) در شعر زیر از فردوسی ظاهراً کنایه از جستن بخت و اقبال است : از آن پس که بنمود پنجاه وهشت بسر بر فراوان شگفتی گذشت همی آز کمتر نگردد بسال همی روز جویم بتقویم و فال . فردوسی .