روزه دار

روزه دار. [ زَ / زِ] (نف مرکب ) صائم . (منتهی الارب ) (فرهنگ فارسی معین ). آنکه روزه گرفته . (فرهنگ فارسی معین ) : بفر علم و دانش روزه دار است همان بی طاعتی بسیارخواری . ناصرخسرو. عاریت برده ز کام روزه داران بوی مشک در لب خم کرده زخم ضیمران انگیخته . خاقانی . عشق آتشی است کاتش دوزخ غذای اوست پس عشق روزه دار و تو در دوزخ هوا. خاقانی . نوشین چو دم صبوح خواران مشکین چو دهان روزه داران . خاقانی . ز من پرس فرسوده ٔ روزگار که بر سفره حسرت خورد روزه دار. سعدی (بوستان ). بازآ که در فراق تو چشم امیدوار چون گوش روزه دار بر اﷲاکبر است . سعدی . آن روز که روزه دار بودی موافقت کردی و روزه را گشادی . (انیس الطالبین ).