روزی خور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
روزی خور. [ خوَر / خُر ] (نف مرکب ) روزی خورنده . روزی خوار : نشاید همه کشتن از بهر خویش که روزی خورانند از اندازه بیش . نظامی . و رجوع به ترکیبات مترادف آن شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی