روشن چراغ

روشن چراغ . [ رَ / رُو ش َ چ َ / چ ِ ] (اِ مرکب ) کنایه از خورشید : چو سروسهی کژ بگردد بباغ بروبر شود تیره روشن چراغ . فردوسی . چو برزد سر از کوه روشن چراغ ببردند بالای زرین جناغ . فردوسی . ◄ (اِ مرکب ) نام نواییست از موسیقی . (برهان قاطع) (انجمن آرا) (آنندراج ) : مطربان ساعت بساعت بر نوای زیر و بم گاه سروستان زنند امروز و گاهی اشکنه نوبتی پالیزبان و نوبتی سروسهی نوبتی روشن چراغ و نوبتی گاویزنه . منوچهری . ◄ چراغ روشن : چو خورشید برزد سر از پشت زاغ زمین شد بکردار روشن چراغ . فردوسی . سراسر همه کاخ و ایوان و باغ همی تافت هرسو چو روشن چراغ . فردوسی . ◄ (ص مرکب ) آنکه چراغش روشن است .