روندیان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
روندیان . [ رَ وَ ] (اِخ ) راوندیان . دراصل روندیان و معروف راوندیان است . (مجمل التواریخ و القصص ذیل ٣٢٩) : به کوفه اندر جماعتی بودند که ایشان را روندیان خواندندی و به ربوبیت منصور همی گفتندو اصل ایشان از عبداﷲ رونده برخاست و تناسخ داشتند.(مجمل التواریخ و القصص ). و رجوع به راوندیه شود.