رکبه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رکبة. [ رُ ب َ ] (اِخ ) وادیی است به طائف . (منتهی الارب ). گویند نام وادیی است در طایف ونیز گویند کوهی است در حجاز. زمخشری گوید: مفازه ای است که در مسافت دو روز از مکه واقع شده و امروز طایفه ٔ عدوان در آنجا سکونت دارد. (از معجم البلدان ).
رکبة. [ رِ ک َ ب َ ] (ع ص، اِ) ج ِ راکِب . (منتهی الارب )(اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). رجوع به راکب شود.
رکبة. [ رَ ب َ ] (ع اِ) شترسواران کمتر از رکب . (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (ناظم الاطباء). رجوع به رَکب شود.