رگ تلخی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رگ تلخی . [ رَ گ ِ ت َ ] (ترکیب اضافی، اِمرکب ) تلخی که در گلاب باشد. (آنندراج ) : آن گل چو در عرق شود از آتش عتاب چین چین او رگ تلخی است در گلاب (کذا). حاجی طالب نصیب اصفهانی (از آنندراج ). ♦ رگ تلخی داشتن ؛ دارای طعم مایل به تلخی (تلخوش ) بودن (میوه و غذا).