ریقو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ریقو. (ص نسبی ) ریخو. (ناظم الاطباء). ریغو. ریخو. آنکه ماسکه سست دارد. (یادداشت مؤلف ). شخصی که شکمش خودبخود برود. (آنندراج ). ◄ مجازاًسخت ضعیف و نحیف و لاغر. رجوع به ریخو و ریغو شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ریقو. (ص نسبی ) ریخو. (ناظم الاطباء). ریغو. ریخو. آنکه ماسکه سست دارد. (یادداشت مؤلف ). شخصی که شکمش خودبخود برود. (آنندراج ). ◄ مجازاًسخت ضعیف و نحیف و لاغر. رجوع به ریخو و ریغو شود.