ز بس

ز بس . [ زِ ب َ ] (حرف اضافه + اسم ) (از:«ز» مخفف از + اسم ) از کثرت . از انبوه : ز بس ناله ٔ نای و بانگ سرود همی داد دل جام می را درود. فردوسی . بیاراست بزمی چو خرم بهار ز بس شادمانی گو نامدار. فردوسی . ز بس ناله ٔ بوق وهندی درای همه مرد را دل برآمد ز جای . فردوسی . و رجوع به ازبس و بس شود.