ز پای فکندن

ز پای فکندن . [ زِ ف َ / ف ِ ک َ دَ ] (مص مرکب ) مخفف از پای افکندن . کنایه از کشتن . مغلوب کردن . نابود ساختن . تباه ساختن : گرفتند نفرین بر آن رهنمای بزخمش فکندند هر یک ز پای . فردوسی . رجوع به پای، از پای افکندن، ز پای درآوردن، و ز پای اندرآوردن » شود.