زانیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(یِ) [ ع. زانیة ] (اِفا.) مؤنث زانی. زنی که به طریق حرام با مردی آمیزش کند.<br>
فرهنگ فارسی معین
(یِ) [ ع. زانیه ] (اِفا.) مؤنث زانی. زنی که به طریق حرام با مردی آمیزش کند.
لغتنامه دهخدا؛ نسخه SQL
زانیة. [ ی َ ] (ع ص )مؤنث زانی . زن زنا و فجور کننده . (اقرب الموارد). زناکار و جاف و روسپی . (ناظم الاطباء). زن زنادهنده . (فرهنگ نظام ) : الزانیه و الزانی فاجلدوا کل واحد منهما مائة جلدة. (قرآن ٢/٢٤). ◄ مرد زانی و «تا» برای مبالغه است . (اقرب الموارد).