زایگان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زایگان . (اِخ ) دهی است جزء دهستان رودبار قصران بخش افجه ٔ شهرستان تهران واقع در ٢٦٠٠٠ گزی شمال باختر گلندوک و ٦٠٠٠ گزی خاوری راه شوسه ٔ شمشک به تهران . کوهستانی و سردسیر است . سکنه ٔ آن ٥٣٣ تن شیعه ٔ فارسی و مازندرانی زبان اند. این ده دارای چشمه سار و رود محلی و غلات، ارزن، لبنیات و قلمستان است . شغل اهالی آن زراعت کارگری در معادن شمشک و مکاری می باشد. راه آن مالرو است . و مزرعه ٔ شنگ زار جزء این ده است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ١). زایگان و لالان و آب نیک سه دره اند در پشم «مرکز رودبار». (از جغرافیای سیاسی کیهان ص ٣٥٣).