زبان برافشاندن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زبان برافشاندن . [ زَب َ اَ دَ ] (مص مرکب ) گویا در این شعر به معنی زبان جنبانیدن و سخن گفتن یا شعر سرودن است : مکیده ام لب لعلی که از مکیدن آن شمیم مشک دمد گر زبان برافشانم . حسین ثنائی (از آنندراج ). رجوع به ارمغان آصفی ج ٢ ص ٣ شود.