زبان برگشادن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زبان برگشادن . [ زَ ب َ گ ُ دَ ] (مص مرکب ) لب به سخن باز کردن . آغاز سخن کردن : دل قارن آزرده گشت از قباد میان دلیران زبان برگشاد. فردوسی . زبان برگشاد اردشیر جوان که ای نامداران روشن روان . فردوسی . پس آنگه بزانوی عزت نشست زبان برگشاد و دهانها ببست . سعدی (بوستان ). رجوع به زبان گشادن و زبان گشودن و زبان برآوردن شود.