زبان شکسته

زبان شکسته . [ زَ ن ِ ش ِ ک َ ت َ / ت ِِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از زبان لکنت دار. (آنندراج ). کنایه از زبان الکن . (مجموعه ٔ مترادفات ص ١٩١) : تنها نه اشک راز مرا جسته جسته گفت غماز رنگ هم به زبان شکسته گفت . صائب . غبار خط به زبان شکسته میگوید که فیض صبح بناگوش یار را دریاب . صائب .

زبان شکسته . [ زَ ش ِ ک َ ت َ / ت ِ ] (ن مف مرکب ) کژمژزبان . لال پتی : گویی زبان شکسته و گنگ است بت ترا ترکان همه شکسته ز بانگ تواند نون . عماره . رجوع به ناظم الاطباء ذیل شکسته زبان شود.