زبان پارسی باستان

زبان پارسی باستان . [ زَ ن ِ ی ِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) یکی از زبانهای ایرانی است که در عهد هخامنشیان، زبان رسمی ایران بوده و با اوستا و سانسکریت شباهت تام دارد و کتیبه های هخامنشیان و برخی ظروف و مهرها بدین زبان و بخط میخی هخامنشی نوشته شده است . (حاشیه ٔ برهان قاطع چ معین ج ١ ص ٣٥١). رجوع به مقدمه ٔ برهان قاطع چ معین و ایران باستان ج ٢ ص ١٦٠٣، ١٦١٦، ١٦١٣، ٢١٩١، ٢٦٧١، ٢٦٩٦ و «ایران »، «پارسی »، «پارس قدیم »، «فارس »، «فرس هخامنشی » و «فرس قدیم » شود.