زبان گرفته

زبان گرفته . [ زَ گ ِ رِ ت َ / ت ِ ] (ن مف مرکب ) الکن و گنگ و آنکه در زبان وی لکنت باشد. (ناظم الاطباء). شکسته زبان . الثغ. الکن . ابکم : مرغان زبان گرفته یک سر باز بگشاده زبان سوری و عبری . منوچهری .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی