زعبل

زعبل . [ ] (ع مص ) راه رفتن با غرور و جاه طلبی . (از دزی ج ١ ص ٥٩١). ◄ زعبر و غالباً زعبل . تاب خوردن، تلوتلو خوردن در راه رفتن . (از دزی ایضاً). رجوع به زعبر شود.

زعبل . [ زَ ب َ ] (اِخ ) موضعی نزدیک مدینه . (از معجم البلدان ).

زعبل . [ زَ ب َ ] (اِخ ) ابن ولید شامی و فاطمه بنت زعبل روایت حدیث دارند. (منتهی الارب ).