زنمة

زنمة. [ زَ م َ / زُ م َ / زَ ن َم َ / زُ ن َ م َ ] (ع اِ) قد و قامت و اندام مرد. ◄ (ق ) فی الحقیقة و براستی . ◄ البته . (ناظم الاطباء). ◄ یقال : هو العبد زنمة؛ ای زلمة. رجوع به زلمة شود. (از ناظم الاطباء).

زنمة. [ زَ ن َ م َ ] (ع اِ) تره ای است . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). نوعی از تره . (ناظم الاطباء). ◄ دروش گوش گوسپند و شتر که پاره ای از گوش آن بریده، معلق گذارند و یفعل ذلک بالکرام من الابل و غیرها. (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ♦ زنمتاالاذن ؛ دوتندی متصل نرمه ٔ خرک گوش . (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء) . ♦ زنمتاالفوق ؛ هر دو طرف سوفار تیرو یسکن نونه . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). هر طرف سوفار تیر و باین معنی به سکون نون هم آمده . (آنندراج ). ♦ هو العبد زنمة ؛ مانند هو العبد زلمة است، در لغات و معانی که گذشت . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). رجوع به زلمةشود. ◄ زنمةالشجر؛ تندی که پیش از خوشه یا برگ پدید آید. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).