زهمان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زهمان . [ زَ / زُ ] (اِخ ) نام سگی . ◄ موضعی است . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
زهمان . [ زَ ] (ع ص ) بدبوی . دارای زهومت : و طعمها [ زراوند طویل وزراوند مدحرج ] مر و زهمان . (ابن البیطار ج ١ جزء ٢ ص ١٥٩ ذیل زراوند). رجوع به زهم و زهمة و زهومت شود.
زهمان . [ زَ ] (ع ص ) مرد تخمه زده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد).