زوار

(زَ وَّ) [ ع. ] (ص.) بسیار زیارت کننده.<br>

(زُ وّ) [ ع. ] (ص. اِ.) زیارت کنندگان.

(زَ) (ص. اِ.) خدمتکار، پرستار.

(زَ وَّ) [ ع. ] (ص.) بسیار زیارت کننده.

زوار. [ زِ ] (اِ مرکب ) زهوار. (فرهنگ فارسی معین ). رجوع به زهوار شود. ♦ زواردررفته ؛ سست از کار افتاده . (فرهنگ فارسی معین ).کهنه و فرسوده و بی مصرف . ۩ پیر و فرسوده که کار کردن نتواند. (فرهنگ فارسی معین ). رنجور و ناتوان . رجوع به زُواریدن شود.

زوار. [ زَ ] (اِخ ) زواره برادر رستم زال . (برهان ). نام برادر رستم بوده او را زواره نیز گویند... . (جهانگیری ). رجوع به ماده ٔ قبل ذیل معنی اول و زواره شود.

زوار. [ زَ ] (اِخ ) یکی از دهستانهای شهرستان شهسوار است و از ١٢ آبادی بزرگ و کوچک تشکیل گردیده و قراء مهم آن رود پشت و کترا و کت کله است و در حدود ٢٤٠٠ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٣).

دیدارگران، دیدارگر، پابوسگر

نام فارسی