زوافر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زوافر. [ زَ ف ِ ] (ع ص، اِ) کنیزکان که در مشک آب کشند. ◄ زوافر مجد؛ اسباب و امور که بدان مجد قوت گیرد. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ ج ِ زافرة. (اقرب الموارد). رجوع به زافرة شود.