زودآشتی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زودآشتی . (ص مرکب ) آنکه زود به صلح گراید. (از آنندراج ). که کینه به دل نگیرد و بدی گذشته را به اندک زمانی از خاطر دور سازد : در حق آن کش بر خود داشتی دیرخصومت شو و زودآشتی . امیرخسرو (از آنندراج ). کودکان زودجنگ و زودآشتی باشند. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).